زندگی تلفیقی

او
من از آن روز که در بند توام آزادم

من او
چه مهربان بودی ای یار وقتی دروغ می گفتی

جور جدید

به همین سادگی

دیدمش
خودش بود. خود همیشه اش. چند سالی پیر شده بود ولی مهم نبود. برای شناختنش چشماش کافی بودن. پشت ابر سیگار و لایه ی اشک , برق می زدند و این کافی بود واسه تو که بفهمی چقدر زنده است... با این همه هنوز نمی فهمیدم اصرارشوبه فاتح شدن

برای تو

این روزها در گیرم . با خودم. با خیال تو. با ابر شلوارپوش
ابر شلوارپوش به نرمی که نه ! با خوی وحشی ای که دارد منو درگیر می کنه و من به نرمی که نه! ... خودمو به دستش می سپارم. نوشته :" ابر که وضعش حسابی شلم شورباست. باد ممیزی نظامی برش حسابی وزیده. شش صفحه اش فقط نقطه چین است. ازآن وقت است که کینه ی نقطه ها را به دل گرفته ام.".... من اما دیگه نه نقطه ای و نه خطی هست که امونمو ببره. که کینه شو به دل بگیرم.... ره ا

به ندرت می نویسم. چون نمیدونم چرا باید بنویسم. به ندرت عکس می گیرم. با اینکه می دونم چرا باید عکس بگیرم