چند شب

چند شبه که بی خوابی آشفته ام می کنه... اینجا تو تخت تنم زخم بر می داره به نرمی

هر شب یه تیکه ام جدا می شه، آواره ، ولگرد و تب دار گم می شه تو کوچه های شهر

چند شبه که هر شب یه تیکه که خیال برگشتن نداره کنده می شه و می ره

کلمات عقیم

کلمه کلمه کلمه

دهان ها به کلمات باز می شن

مثل ابر که به بارون

کلمه های بی شکل

بی رنگ

بی بو

بی مزه

عقیم

که هیچ زمینی رو بارور نمی کنند