هوس کردم ۳۰ ی تیر و بگیریم از کنار نرده های بیمارستان سینا بریم بالا
برسیم به گل رضائیه تا من مثل اون بار

با دیدن پرده های رنگی و عکسای رو دیوار و بخاری سنگی اون گوشه٬
بشقابای گل سرخی و قزل آلای وحشی هوش از سرم بره
بریم؟

ماهی خواب دریا رو می دید٬‌

شوری آب تنگ به همین خاطر بود

طعم گس بهار

نه سبزم ٬ نه سفید...خط خطی ام

یادت میاد؟ خیال نبودنت امونمو می برید...وای به نبودنت

زمان داره کش میاد مثل فیلمی با دور آهسته وصداها تو گوشم بم بدآهنگی شده...

عکس پشت عکس و سیگار پشت سیگار هم کاری ازشون بر نمیاد...هنوز از تو به اندازه ی تمام خوابای آشفته ی دنیا دورم

پنجره باز شد و خیالت ریخت تو اتاق... رو دیوار؛

رو گلیم؛‌روقاب از عکس خالی؛

رو کتابای در هم و برهم روی میز

عاشقیت در متن یا پاورقی؟

این مه که ریخته روی شهر؛ این مه که ریخته روی من ...میذاره دنیا رو اون جوری که میخوام ببینم...جوری که هست و نیست... جوری که باشه و نباشه... یعنی اگه من بخوام باشه و اگه نخوام نه
درختا؛خونه ها؛ آدما توی مه با بی شکلی در جنگند و این اصرارشون به دیده شدن؛ به بودن منو به خنده میندازه... منی رو که هیچ اصراری به بودنم نیست...آره هیچ
این روزا جام تو پاورقی راحته... از متن خسته ام انگاری

و میز فاصله ایست میان آشفتگی خیال دستهای تو و گیسوان من