Love in The asylum

A stranger has come
To share my room in the house not right in the head,
A girl mad as birds

Bolting the night of the door with her arm her plume.
Strait in the mazed bed
She deludes the heaven-proof house with entering clouds

Yet she deludes with walking the nightmarish room,
At large as the dead,
Or rides the imagined oceans of the male wards.

She has come possessed
Who admits the delusive light through the bouncing wall,
Possessed by the skies

She sleeps in the narrow trough yet she walks the dust
Yet raves at her will
On the madhouse boards worn thin by my walking tears.

And taken by light in her arms at long and dear last
I may without fail
Suffer the first vision that set fire to the stars.

Dylan Thomas (1914-1953)

چند شب

چند شبه که بی خوابی آشفته ام می کنه... اینجا تو تخت تنم زخم بر می داره به نرمی

هر شب یه تیکه ام جدا می شه، آواره ، ولگرد و تب دار گم می شه تو کوچه های شهر

چند شبه که هر شب یه تیکه که خیال برگشتن نداره کنده می شه و می ره

کلمات عقیم

کلمه کلمه کلمه

دهان ها به کلمات باز می شن

مثل ابر که به بارون

کلمه های بی شکل

بی رنگ

بی بو

بی مزه

عقیم

که هیچ زمینی رو بارور نمی کنند

هوس کردم ۳۰ ی تیر و بگیریم از کنار نرده های بیمارستان سینا بریم بالا
برسیم به گل رضائیه تا من مثل اون بار

با دیدن پرده های رنگی و عکسای رو دیوار و بخاری سنگی اون گوشه٬
بشقابای گل سرخی و قزل آلای وحشی هوش از سرم بره
بریم؟

ماهی خواب دریا رو می دید٬‌

شوری آب تنگ به همین خاطر بود

طعم گس بهار

نه سبزم ٬ نه سفید...خط خطی ام

یادت میاد؟ خیال نبودنت امونمو می برید...وای به نبودنت

زمان داره کش میاد مثل فیلمی با دور آهسته وصداها تو گوشم بم بدآهنگی شده...

عکس پشت عکس و سیگار پشت سیگار هم کاری ازشون بر نمیاد...هنوز از تو به اندازه ی تمام خوابای آشفته ی دنیا دورم

پنجره باز شد و خیالت ریخت تو اتاق... رو دیوار؛

رو گلیم؛‌روقاب از عکس خالی؛

رو کتابای در هم و برهم روی میز

عاشقیت در متن یا پاورقی؟

این مه که ریخته روی شهر؛ این مه که ریخته روی من ...میذاره دنیا رو اون جوری که میخوام ببینم...جوری که هست و نیست... جوری که باشه و نباشه... یعنی اگه من بخوام باشه و اگه نخوام نه
درختا؛خونه ها؛ آدما توی مه با بی شکلی در جنگند و این اصرارشون به دیده شدن؛ به بودن منو به خنده میندازه... منی رو که هیچ اصراری به بودنم نیست...آره هیچ
این روزا جام تو پاورقی راحته... از متن خسته ام انگاری

و میز فاصله ایست میان آشفتگی خیال دستهای تو و گیسوان من